dd

12 Kasım 2015 Perşembe

KORUNCUK ile Korunmaya Muhtaç Çocuklarımız İçin Çocuk Köyleri Kurmaya Var Mısınız?


Merhaba ben Duygu,

Ben de çocukken her çocuk gibi zıplar ve anlamsız şekilde her yere koşardım. Koşmak, çocukluğa özgü vazgeçilmez bir şeydi pek çoğumuz için. Dizlerimde, yaramaz oyunların yara izleri hala durur. Pek çoğumuz için çocukluğumuzdan yetişkinliğimize yazılmış, silinmez mektuplar değil midir o izler? Baktıkça size de tatlı bir tebessüm eşliğinde hatırlatmıyorlar mı çocukluk günlerinizi? 
Ben ve ilk paragrafımı okurken gülümseyebilenler, çocukluğu mutluluk ile özdeşleştiren şanslı insanlarız. Çocukluk bizler için mutlu bir bahçeydi ancak ne yazık ki Türkiye'de her çocuk bu şansa sahip değil. 
Ben bundan böyle koşarken daha da mutlu olmanın ve mutlu etmenin bir yolunu buldum ve bunu sizlerle paylaşarak yardımınızı istemeye karar verdim. Artık katıldığım koşularda ayaklarım Koruncuk Türkiye Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfı (Koruncuk) için yol alacak; böylece koşularımın hem benim hem de sizlerin bağışları ile elimizin uzanabildiği çocuklar için daha farklı bir anlamı olacak. 
KORUNCUK, her çocuğun şefkat, sevgi ve anlayış görme, yeterli beslenme ve sağlıklı bir ortamda yaşama, oyun ve eğlence olanaklarından yararlanma, çağdaş bir eğitim alma ve yeteneklerini geliştirme, kısaca insan haysiyetine yakışır bir şekilde yaşama hakkı olduğuna inanıyor; tıpkı benim ve eminim sizlerin de inandığı gibi!
Ülkemizde ailesi olmayan veya terk edilmiş ya da ailesine rağmen kişisel varlığı tehdit altında, ihmal veya istismara uğramış, kötü alışkanlıklara karşı savunmasız bırakılmış yüz binlerce korunmaya muhtaç, kimsesi olmayan çocuk ve genç var.
Hayata başlarken, eşit şartlara sahip olmadığımız bir gerçek. Yaşam yolundaki bu adaletsizliğe bir nebze de olsa dur diyebilmek için korunmaya muhtaç miniklerimize Çocuk Köyleri kurulması için KORUNCUK'a benim vesilemle bağışta bulunmak ister misiniz? 
Haydi gelin Koruncuk'la Çocuk Köyleri kuralım! Mutlu çocuklar yetiştirerek mutlu bir toplumun temellerini atalım. 
Önümüzdeki llk adım ve ilk koşu, 15 Kasım İstanbul Maratonu! Unutmadan; yağtığım bağış az çok diye düşünmeyin; önemli olan harekete geçmek ve bir şeyler yapmak!
Bağışlarınız doğrudan Vakıf hesabına geçmektedir ve bağışlarınız için sertifika düzenlenmektedir. 
Bağışlar için kampanyamın linki: http://ipk.adimadim.org/kampanya/CC7150
İlgili linkten sayfanın aşağılarında bulunan kırmızı renkli "online bağış"  kutucuğuna tıklayarak kredi kartı ile bağış yapabildiğiniz gibi havale ve eft de yapabilirsiniz. Havalelerinizde açıklama kısmına CC7150 yazmayı ve beni haberdar etmeyi unutmayın ki sizi görebilelim. 


Sevgiler, 

2 Kasım 2015 Pazartesi

Çağla Çiçekleri

Geçen gördüm seni;
doğduğun evin önünde koşuyordun,
pembe bir taç saçlarında,
daha 8 yaşındasın heyecanın!

Yeşil buğday başaklarını okşayarak,
gülümseyerek koşuyorsun
badem çiçeklerine doğru gittiğini biliyorum...

Uyandım,
merak ettim seni
toplayabildin mi çağla çiçeklerini?


6 Ağustos 2015 Perşembe

Yalnızlık Çubuğu


Başlık, (evet sonradan fark ettim ve kabul ediyorum ki) yanlış anlaşılmalara mahal verebilecek nitelikte. Oysa kasdım başka; 'selfie çubuğu' denen saçmasapan yalnızlık icadı sebebi ile atıldı o başlık... (Hukuki anlamda bir icat değil "faydalı model" oluyor kendisi bunu da belirtmeden geçemeyeceğim. - mesleki dezenformasyon-)



Selfie çubuğu denen şeyin adını "Yalnızlık Çubuğu" olarak Türkçeleştirebilirler bana göre! 

Yalnızlaşmanın, asosyalliğin, içe kapanma ve bireyselliğin yarattığı icatlarla dolu bir çağı yaşıyoruz ne yazık ki... -miş'li geçmiş zamanlarda, o fotoğrafımızı çekecek birileri; ne bileyim bir arkadaş, bir dost, aile üyesi, çocuk olurdu yanımızda. Hadi onu geçtim, yoldan geçen tonton ve azıcık sevimli bir amcaya "Amcaaööeee bi' fotoğrafımızı çeker misin rica etsem?" diyecek neşe ve sosyallikte insanlardık önceleri! Lakin artık vakit, yalnızlıkta boğulma vaktidir! Aman selfie çubuklarımızı alalım ve kimselerle irtibata, iletişime geçmeyelim, aferin bize!

Akıllı telefonların ön kameraları, selfie çubukları, kendi kendini temizleyen akıllı bilmem neler... Daha neler göreceğiz kim bilir! Fakat ben artık dayanamıyorum, şehir hayatına, bu insanlıktan uzak icatlara, yalnızlaştırılmaya, "iletişim çağı" yalanı ile kandırıldığımız bir iletişimsizlik çağında yaşamaya... Daha fazla dayanamıyorum!

23 Mayıs 2015 Cumartesi

Kalbi Çiçek Masalı

Onları hep camdan gözetliyordum; beyaz bir tüy gibi hafifçe havada süzülüşlerini, gökyüzünde kaydırakta kayar gibi hareket edişlerini, tuhaf seslerle birbirleriyle anlaşmalarını... Benim dilimden farklı bir dilde konuşuyorlardı, çok zor bir dildi, harflerin bir kaçını çözmüştüm ama çözemediğim 8-9 tanesi Onlarla konuşmama engeldi. Birkaç kere dillerini taklit ederek derdimi anlatmaya çalıştım ama benim yüzüme bile bakmadılar; çok yüksekteydiler, önce beni duymadıklarını düşünüp biraz daha bağırdım, bağırırken şikayetlenir gibi oluyormuşum, annem hep öyle diyor! Yine bakmadılar, ne bileyim belki de benden bağırdım diye hoşlanmamışlardı. Bir ara, bir tanesinin yanındakine 'Şuna bak bizimle aşık atıyor!' dediğini duyar gibi oldum, cama çıkmamla dalga geçtiler, çok üzüldüm. Oysa benim isteğim, sadece onların gidebildikleri hayaller ülkesine bir gidiş bir de dönüş bileti almaktı. Annemin çok sevdiği bir şarkı vardı; karizmatik sesli ve sesinin tokluğundan ne kadar çok şey bildiği anlaşılan bir adam 'Sevda kuşun kanadında' diyip duruyordu. Bu şarkıdan öğrenmiştim ilk kez, kuş kanadında yolculuk edilebildiğini... Ve o şarkıyı ilk duyduğumda karar vermiştim yapacaklarıma.
Kuş denen canlıların, uzak diyarlardan gelip uzak diyarlara gidebildiklerini yine annemin izlediği programlardan birinde anlatıyordu tok sesli adamın biri. Oturdum izledim, tüm ayrıntıları öğrendim, bu tok sesli adamlar ne çok şey biliyordu... Demek ki insanların kalın sesli olanları çok akıllı oluyor. Annemin sesi kalın değil, zaten onun akıllı olmasına da gerek yok, o hep beni sevsin yeter, bunun için de akıllı olmasına zaten gerek yok, bu kalpten gelen bir şey, benim de kalbim var, biliyorum bunları. Ben de bazı şeyleri bilebiliyorum. Aslında annem bana 'cingöz' diyor, sanırım bu İnsanca'da aynı zamanda 'akıllı' anlamına geliyor.
...
Ben, o cadı kuşlardan bir türlü bilet alamadım, beni beş parasız mı sandılar ne, oysa tam 15 tane somonlu mama ve 6 lastik toka biriktirmiştim halı altına n'aber! Baktım beni dinleyecekleri yok, madem öyle işte böyle, kaçak yolcu olmaya karar verdim ben de! 
...
Niyetim hedefi tutturup, uzun gagalı olanın kanadının üzerine atlayıp, yapacağım ufak bir yolculukla varacağım hayal ülkesinden, anneme en güzel çiçeği getirmekti. Çünkü O'nun renk renk çiçeklere olan hayranlığını hem bana getirdiği çiçeklerden hem de size anlattıklarından biliyordum. O'na yeryüzünde sadece tek bir tane açan çiçeği getirirsem beni daha da çok seveceğini düşünüyordum. Bir an camı açık görünce 'İşte!' dedim, 'İşte beklediğim an!', o gün anneler günüydü, hatırlıyorum geçen Pazar, anneler günü hediyem olacaktı o çiçek. Patimi çabuk tutarsam akşama, en güzel hediyemle anneme dönmüş olacaktım. O büyülü çiçeği getirip anneme verecek ve sonra patilerimi hep yaptığım gibi annemin boynuma dolayıp başımı omzuna yaslayıp, annemin hep gurultu sandığı 'Kalbim' şiirini okuyacaktım O'na. Öyle yaptığımda annem anlıyordu çünkü benim onu ne kadar çok sevdiğimi; neden bilmem insanlar sevgiyi anlamak için illa sokulmak gerektiğini düşünüyor oysa benim atalarım böyle göstermez her zaman, bazen göz kırparak bazen yanında güvende hissediyorum demek için patilerini iyice içeri kıvırıp kuyruk yuvarlayarak, işte böyle böyle bir sürü şeyler yaparak gösterirler sevgilerini, size anlatsam yine anlamayacaksınız, şimdilik boşverin o yüzden. 
...




Hedefi belirledim, hamlemi yaptım, tutundum, işte gidiyordum, olmuştu! Derken ne olduğunu anlamadan bedenimin yere çarptığını hissettim. Kuş beni kanadında istememiş, yere atmıştı, oysa ben ona hiç zarar vermeyecektim ki neden yaptı bunu! Bilmiyorum... Bütün hayallerim yerle bir oldu, annemin çığlığını duydum, yukarıdan Toti diye bağırıyordu, önce bana kızdığını sandım, buradayım demek için kuyruğumu salladım, sonra gözümü bi' açtım kapadım annem yanımdaydı, karşımda da bir tane yaşıtım çocuk durmuş tam bir şapşal gibi yüzüme bakıyordu, hayatında burnu kanayan bir kedi görmemiş herhalde hiç! Sanki sirk oynatıyoruz, gitsin diye ona en korkuç halimle kükredim, çünkü bakışları sinirimi bozuyordu, hem de annem benden başka kediyi sevsin istemiyordum o an. 
...
O gün annem beni doktora götürdü, gitmemek için çok direndim ben hasta falan değildim, sadece azıcık burnum kanamıştı ama doktor amca annemin ödünü kopardığı için damarıma bir şeyler soktular, uyuttular beni bir de! Annem hep başımı okşadı ben uyurken. Beni çok sevdi, bir de ağladı niyeyse, ıslandı başım. Normalde de çok seviyor ama o gün daha bir farklıydı sevgisi sanki, elleri titriyordu. Ben içimden 'Üzülme, ben çok iyiyim, azıcık canım yandı, biraz da şaşkınım o kadar!' diyordum ama sesim duyulmuyordu, o serum galiba ses yok edici özelliğe de sahipti. Sonra taburcu oldum hastaneden, doktor amcayı da sevdim galiba, öbürüne yaptığım gibi ısırmak gelmedi içimden, içime şeytan kaçmış numarası yapıp korkutmaya da çalışmadım.
...
Anneme o çiçeği getiremedim, hala biraz canım yanıyor ama beni sonsuz sevmesi için o çiçeğe ihtiyacım olmadığını anladım.

29 Aralık 2014 Pazartesi

36. İstanbul Maratonu'nda Bir Garip İzmir'li!

Öncelikle, İstanbul kelimesinin önüne konulan "sponsor" un reklamını bir de ben yapmış olmayayım diye o kısmı başlıktan ve içerikten çıkardığımı belirteyim.

Bundan bir kaç hafta önce bir de baktım ki aylar öncesinden heyecanını yaşadığım 36. İstanbul Maratonu'nun koşulacağı haftasonu geldi çattı. Öncelikle Cumartesi gününden, İzmir'den İstanbul'a yolculuk edip fuar alanından, derecelerin ölçümünü sağlayacak çip ve göğüs numarasının bulunduğu koşu paketimi almam gerekiyordu. 

Uçağım sabah 9.45'te idi ve ben fuar alanına vardığımda saat neredeyse 12.30 sularına geliyordu. Fuar alanından içeri girdiğimde, son derece kalabalık ve havasız bir alanda sonu gelmez kuyrukların olduğunu görünce (üstelik kuyruklardan birisi göğüs numarasını alabilmek ikincisi ise koşu çantalarımızı alabilmek için) işte dedim; bir Türkiye klasiği, kuyruksuz olmaz! Niçin bu tür "organizasyon"ları, esasen çok basit yöntemleri varken "organize" edemezler anlamam. İnsanları İstanbul'un bir ucundan diğer ucuna, onca yolu tepmek zorunda bırakmak niye? Niçin bu paketler, başvuru sırasında bildirilecek bir adrese kargolanamıyor mesela? Hem İstanbul'da böyle bir trafik potansiyeli yaratmaya hem de insanları bu denli eziyete zorlamaya kimin ne ihtiyacı var? Kimin olacak a kızım tabi ki sponsor firmaların! Markalar, kötü bir fuar alanında, binlerce insana kendilerini gösterecekler ne de olsa! Alışverişe teşvik edecekler; tüketmeye! Bu aşamada, organizasyonun koşu paketi dağıtım kısmının başarısız olduğunu söylemek zorundayım. Elbet kayıt aşamasında azıcık daha ücret alıp bu paketleri talep eden insanların adresine kargolayabilir, böylece hem o gün oluşan izdiham ve kalabalığa hem de İstanbul'un o bölgesinde oluşan gereksiz trafiğe engel olabilirlerdi... İşin ucunca kapitalizmin salyalı ağzı varsa ne mümkün; mideye para inecek!

***

Koşu paketinde, sponsor firmaların küçük hediyelerinin olacağını elbette tahmin ediyordum ama tupperware'in eco şişesini görünce şaşırdığımı itiraf etmeliyim! :) Ne zamandır alayım alayım diyip ötelediğim şişeyle hiç beklemediğim bir anda karşılaşınca çocuklar gibi mutlu oldum. Üstelik de rengi pudra-pembeydi; daha ne olsun! Eeee memleket kafası, parasız günah verseler ona bile sevinmeyi öğrenmişiz neticede.

Koşu paketinden bir 10-TL'lik Migros indirim çeki, bir adet Adidas climalite t-shirt (XS beden almama rağmen üzerime en az 2 beden büyük olduğunu belirtmeden geçemeyeceğim; tamam azıcık zayıfladım ama XXXS da değilim! Muhtelemen erkek XS'ini kakaladılar bize) ve hatırlayamadığım bir iki kağıt daha çıktı. Kötü kokan bir çanta eşliğinde teslim edildiler. Fakat organizasyonda dağıtım yapan çocuklar pek nazik, pek ilgiliydi, onların hakkını yiyemem. Hakikaten helal olsun o kalabalıkta koruyabildikleri sabırlarına... 

Koşu için gerekli karbonhidratı depolama amaçlı bir de makarna partisi düzenlenmişti, gelin görün ki o makarnayı yiyebilen insan evladı var mıdır meraktayım! Biraz usulen, makarnaları da yoktu denmesin diye eklemiş gibilerdi o bölümü organizasyona. Zaten bizim acelemiz olduğundan paketleri kapar kapmaz alandan koşar ayak uzaklaştık. Umarım o makarnalar çöp olmamıştır da aç hayvancıklara falan verilmiştir. Bu kadarını akıl edebilmişlerdir dilerim... 

***

Koşudan bir önceki gün... Saat 14:00 suları, Kanlıca'dayım. Ballı yoğurt yemeden olur mu hiç! Oturdum denize karşı, dergimi aldım elime (Kafa), işlerini halledip beni tekrar almaya gelecek sevdiceği beklemeye başladım. Aslında ertesi gün koşacak olmam ve o sabah yol yorgunu olmam nedeni ile kendimi daha fazla yormamayı da seçebilirdim ama bir yanımda İstanbul dururken eve gitmeyi de istemedim ne yalan söyleyeyim. Saat oldu üç, dört, beş, altı... Bizimki gitti gelmez! Sırtım oturduğum sandalyede nasıl ağrımaya başladı, delireceğim! Sanırsın sağ yandan yel girdi ('yel girmek' :) ) Ulan dedim ulan! Seni bekleyeceğim derken oturduğum sandalyede felç oldum, neredeyse ertesi güne koşamayacağım! Bu arada saatler boyu Kanlıca'da yoğurt yenmiyor tabi, çay, kahve, bilumum ıvır zıvırla güneşi devirdim. Ardından yine Kanlıca'da deniz kenarı rakı-balık keyfine varalım dedim ama koşu nedeni ile kadehim yarımdı ve o bile yetti! 

***

Geceden ayakkabıma çipini taktık, hava durumu kontrolü yapıp ne giyeceğimi belirledik, ertesi güne koşu öncesi ağzıma atacağım muz-fıstık ezmesi ikilisini kapı önüne koyduk ve 1.30 saat önceden düştük yola, alana ulaşmaya çalışan binlerce kişinin trafik sıkışıklığı yaratma potansiyelini göze aldık elbet fakat bir de baktık ki trafik yok! Çok enteresan... 20 dakikada ulaştık alana. Vakit geçirme amaçlı köprü altında bir filtre kahve sefası yaptıktan sonra beni yarış alanına uğurlama vakti gelmişti. 

3 gün öncesine kadar yatak döşek yatıyor, 15 gündür antrenman yapamıyor ve biraz zor nefes alıyordum doğrusu! Fakat ne oldu ise olmuş koşu sabahı vücudum bana kıyağını geçerek bir anda sonsuz sağlık iksirini damarlara aşılamıştı. Nefesim güzel, adrenalin seviyesi yerinde, midem sorunsuz ve ben hazırdım. Filtre kahve sefasını biraz uzatmış olacağız ki start alanına vardığımda insan kalabalığından geçerken kaybedilen süre ile birlikte yarışa yaklaşık 10 dakika kala start balonunun olduğu yerdeydim. Fakat bir anda etrafımdaki herkesin göğüs numaralarının kırmızı olduğunu görmemle birlikte 42K maraton başlangıç noktasında olduğumu anlamam bir oldu! :) 

Evet bu şapşallığımla maraton acemisi olduğumu bir kez daha tescillemiştim lakin en az 250 m. geri deki 10K başlangıç noktasına ulaşmam gerekiyordu ve arkama dönünce, varmam gereken noktaya kadar sardalya konservesi kıvamında dizilmiş yüzlerce insanı gördüm ve bu kadar insan nasıl aşılır, başlangıca nasıl varılır diye kara kara düşünmeye başladım. Saat 9.05 'e kadar nasıl orada olacağımı bilmiyordum ama son bir kuvvet kalabalığı yararak kendi Start balonuma yürümeye başlamıştım. İyi de daha ısınmam gerekiyordu, bacakları esnetmem, kolları açmam, bunca şeyi nerede ne zaman yapacaktım ah şu son dakikacılığım ne diye alana yarım saat kala gelmezsin ki...

Bir şekilde 10K'cıların sırasına dizilen boncuklardan biri olarak yerimi aldım lakin sağıma soluma bakınca, koşma niyetinde olanların yüzlerce insan önde olduğunu fark ettim, eğer azıcık da olsa öne yürüyemezsem halk yürüyüşü kıvamında bir güruhun arasından çıkmak için uzun süre çabalamam gerekecekti. Öyle böyle azıcık önlere gidebildim fakat daha fazlası mümkün gözükmüyordu. Isınmak falan da yalan oldu haliyle. 

Başlangıç saati 10K'cılar için 09.10 olarak belirlenmişti lakin çok kıymetli, muhterem zat Kadir TOPBAŞ bir tarafını kaldırıp gelemediği için ve bir de 9.15 sularında gelip utanmadan konuşma yapmaya kalktığı için kalabalık tarafından güçlü bir yuhalanma eşliğinde konuşmasını yapamadan susturuldu ve bize de start verildi. 

İlk 3-4 dakika koşamadım haliyle, öyle kalabalıktı ortalık ve ayakları oynatacak yer yoktu, daha çok omuz omuza bir halay ekibiymişçesine diziler halinde ilerledik bir süre. İlk yoğunluk azaldıktan sonra başladım koşmaya, planım Spotify'da oluşturduğum İstanbul Maratonu listem eşliğinde gaza gelerek koşmaktı fakat ne mümkün! Akılsız başım, köprüde internete erişimde sıkıntı olacağını düşünememişti. Müziksiz koşamayan ben, büyük bir hayal kırıklığına uğramışken, bir anda kafamı sağa çevirip gördüğüm güzellik karşısında müziğe ne hacet diyerek, dudaklarımda takılı kalan gülümseme ile koşmaya başladım. 2. km'ye girdiğimde Nike Running two kilometers diye haykırırken, müziksiz olmayacak bu iş diyerek elimi, kolumda takılı telefona yine uzattım, bir yandan koşuyor bir yandan da Spotify'ı açmak için cebelleşiyor, bu arada bir yandan da düşmemek için sağımı solumu önümü ve arkamdan yardıranları kolluyordum. Yaklaşık 4. km ye kadar Spotify ile irtibatı kuramadık. Bu arada telefonumdan Daft Punk'ın tek koşulası şarkısını tekrara almıştım, 4. km ye kadar da aynı şarkıyla koştuğumdan, artık beyin yavaş yavaş iflas noktasına sürüklendi haliyle. Tam buralarda koşmak da hiç bana göre değilmiş demeye kalkarken bir anda Spotify şirin şirin göz kırpmasın mı! İşte benim için koşunun zevki o noktada başladı diyebilirim. Son ses müzik, inceden akan terler, 5. km'ye girerken artık sadece gerçekten koşan insanlarla yanyana olmak, önümdeki rengarenk insan kalabalığına karışmak, ah ne büyük zevkti bu! İyi ki gelmiştim. 

Normalde rahat rahat 12-13K koşan ben, 5. km'de bir fena oldum mu, asfalt koşusu boru değil; tabanlar acıyor, e 15 gündür de antrenmansızım, vücut hastalıktan yeni çıkmış, "ne işim var ulan benim burda!"lara sürükleniyor iş... Sonra ne oldu bilmiyorum, şu koşularda hiç susmayan iç ses bir anda hormonel bir mutluluğa sürüklenmeye başladı. Beşiktaş'a doğru inilen o yokuş, ah o yokuşu hiç unutmayacağım, yokuş aşağı kendini bırakmak nasıl büyük bir zevkmiş arkadaş! Son sürat, temkinli, nemli zeminde kaymama gayretli (o hızda düşen beter olur!) hayatımın en zevkli anlarından birisiydi sanıyorum. O noktada hızımı oldukça aldım, bir baktım ki 7. km sularındayım. Bu esnada sağ cenaptan muzlar, sular, "haydi rocky!", "anne terliğinden kaçar gibi koş" nidaları! Nasıl keyifli, sırf bu çocuksu keyfe varabilmek için kulaklıkları indirdim. 

Son 3K'ya girerken dilim damağımın kuruduğunu hissetmeye başladım. Mutlaka ağzıma su değmeliydi, hafiften hız kesip sağdaki masaya yanaşarak hiç durmadan suyumdan 100 ml kadar yudumlayıp aynen devam! Bu sırada halk desteği artıyordu. İnsanın ne de çok ihtiyacı oluyormuş meğer "haydi yaparsın!"lara! Tabi biz küçük başız, bir de maratoncuları düşünün; boru değil 42 Km! İnsan işi değil diyeceğim ama 100'ler de koşulduğu için 100'cülere ayıp olur! Öyle ya da böyle baktım 9. km'lerdeyiz. İçimi kapladı mı bir hüzün,  bitmesin, niye bitiyor, keşke 15'e kayıt olsaydın diyor iç ses ama nafile! Üzülme sen seneye diyorum... 

10. km'de kafamı kaldırıp tabelaya baktığımda 01:04 gördüm gibi oluyorum, o sırada sağda fotoğrafımı yakalamaya çalışan sevdiceği görüp daha da gaza geliyorum. Koşu bitiyor, kan ter içindeyim, kafa bi' milyon! Orada O'nu görmek ne güzel şey. Bir elinde temiz kıyafetlerim, "çabuk giy şunları üşüteceksin!" diyor sevgi dolu. :) 

Kafam, saçlarım sırılsıklam, madalyamı veriyorlar. "Oooo!" diyorum; "bir dakika önce madalyalı fotoğraf isterim üstü başı değişmeden!" Kırmaz ki hiç, "peki!" diyor ve şu fotoğrafı çekiyor:




Ardından saçı başı düzeltip bir de şöyle adam akıllı bir halde çekileyim diyorum. Bu fotoğrafta yaş 25, görünce mutlu oluyorum, gençlik iksiri bana kıyak mı geçiyor ne! :) (33 yaşındayım bu arada!); 


Son olarak da güzelim İstanbul'a sırtımı vermişim ve şu pozu çekiyoruz. 





Avrasya (İstanbul Maratonu) benim için harika ve oldukça keyifli bir tecrübe oldu, seneye kim bilir belki 15 belki daha fazlasını koşarım. İlk hedefimiz Runatolia! Heyecanla Mart ayını bekliyorum.

Sonucumu da burada saklayayım. 10 K- 1.02:34 ;)  



26 Aralık 2014 Cuma

Mini Mini Valimiz Ne Olacak Halimiz?







Şişenin adı Fahrettin Kerim. Fahrettin Kerim Gökay, 1950'lerde İstanbul Valisi imiş. İçki ile başlattığı mücadele nedeni ile rakıcılar, intikamda gecikmeyip valinin şişe ile benzeşen kısa boyuna, kalın ensesine atfen küçük rakı şişesinin adını Fahrettin Kerim koymuşlar ve gecelerde 'Garson, aç bir Fahrettin Kerim!' cümleleri duyulur olmuş; böylece Yeşilaycı Fahrettim Kerim de içki masalarının vazgeçilmezi olmuş. Bu nedenle argoda küçük rakıya hala Fahrettin Kerim denildiği de olurmuş. 

12 Eylül 2014 Cuma

Kendimiz İçin Bunu mu İstiyoruz?



17. Brüksel Kısa Film Festivali'nden gelen bu güzel aparkatı seyirlerinize sunarım. Dünyada hakim olan "Erkekte kadın" algısına dair net ve çarpıcı bir kısa film. Teşekkürler, 


Sonradan edit: Dün eklediğim video bugün telif hakkı nedeni ile kaldırılmış. Tüh. 

Daha da sonradan edit: Yeniden başka bir link üzerinden yayınlanmış, buldum, ekledim, izleyebilirsiniz. (Supervenus kelimesine tık tık!)

29 Ağustos 2014 Cuma

Minnet

...

Tam da o anda telefon çaldı! Hani çalmasa, şüphesiz hayatımın kitabını yazacağım, öyle de konsantre olmuş, ilhamlanmışım! Ah! Kaçırdınız ilhamımı...Yine sizin yüzünüzden, yine sizin güzel yüzünüz yüzünden! Mutlu olunca yazamamak lanetine tutulmuş bir kadınım ben; mutlu etmeyin beni! Şimdi mecburen yine havadan sudan bahsetmek zorunda kalacağım.

Yaşım artık 33'ten gün alıyor fakat yaşlanmıyorum, inadına olduğum yerde duru... Durduğumu zannediyor, dünyayla birlikte dönüyorum! Günler akıyor; sana, bana, kimseye fikrini sormadan yapıyor bunu üstelik. Haklı da! Biz de gelirken, bana açabileceğin bir yer var mı diye sormadık yeryüzüne. Toprağını arşınladık, suyunu içtik, göğünü kokladık da bir minnet etmedik. Şimdi bir yerlerden başlayıp da yeniden yazmaya çalışırken, kelimelerden müteşekkil bir minnet çiçeği derip yeryüzüne sunuyorum. Başıma ne geldiyse hep şu minnetsizliğim yüzünden gelmiş anlıyorum ve bu sefer önlemimi önceden alıyorum. 

Biliyor musunuz ben artık bu gezegene minnet duyuyorum...

28 Ağustos 2014 Perşembe

Duygu Termostatı

Bu, hoşuma gitti. Psikolog Ross Levin rüya ve kabuslarımızın bir çeşit "duygu termostatı" olduğunu açıklamış. Tatlı ve yerinde bir betimleme, aferin!

Gelelim kendi termostatlarıma... Benim duygu termostatım, bırakın kontrolü sağlamayı hayatıma doğrudan etki ediyor. Muhtemelen olmasını istediğim şeyleri, içimde bir yerlerde paketleyip saklıyorum. Uyku halindeyken de kendi kendime hediye ediyorum. Bu durumda, zaten düşündüğüm ve olmasını istediğim şeyi görmüş oluyorum. Sonra da olayı mistikleştirip "rüyamda görmüştüm" kılıfıyla hislerimin ne kadar da kuvvetli olduğundan dem vuruyorum. Oysa sürecin tam aksi yönde ilerlediğinin de it gibi bilincindeyim! Ben hayatımda neyin olmasını istiyorsam onun senaryosunu hazırlayıp rüyamda da onu görüyorum. Sonrası malum, rüyalarım gerçek oluyor... Aman ne büyük mistisizm!

Ben ne rüya gördüysem hepsi gerçek oldu. İyisi mi artık güzel ve sonu bir yere bağlanan senaryolar yazayım. Hatam burada, iyi sonlar yazamıyorum sonra da şikayetleniyorum. En azından artık bunu anladığıma  göre, dağılabiliriz.  

5 Ocak 2014 Pazar

Yeni Yıl'a Ayıp Olmasın!

Madem yıl olmuş 2014... 
Madem ben aylardır yazamıyorum, yazmıyorum! 
2009'dan beri yaşatmaya çalıştığım bloguma 2014'te de bir selam çakıp gitsem hoş olmaz mı? En azından 2014'te bir izimiz kalmış olur öyle ya! 

2014 yılım hüzünlü ve gözyaşlı başlamış olsa da mutluyum çünkü özlüyorum ben ağlamayı, ağladıktan sonra üzerine oturup kalan donuklaşmayı, çok tuhaf tarif etsem neye benzetirim; belki çok üşüyünce hissizleşmeye... 

Selam olsun 2014! İyi olacaksın, iyi geleceksin biliyorum!

29 Ağustos 2013 Perşembe

Hoşgeldin Yabancı!


Tatilsiz bir yaz, avukatlığı bırakmaya karar verişim, 31'imden sonra çıkıp yüzümü bir ergene çeviren sivilcelerim, MUBI'ye sarmış bir ruh hali, havaalanlarında geçen sandviç bombardımanlı günler, sporsuz kalışım ve gittikçe büyüyen göbeğim, Toti'min yaz tatili nedeniyle benden uzak oluşu, saçlarımın uzaması, sürekli uyuyan bir beden, aşkın huzuru, yazamayışım, delicesine bir iştah, hiç bira çok rakı, son dakika hakimlik sınavına girmeye karar verişim, İstanbul'a yerleşecek olmam, asıl niyetimin Karaburun'da sevgilimle yaşamak oluşu, vejetaryen mi olsam diye düşünürken etin lezzetine varışım, evlilik isteğim, topukluları çıkarıp babetlere dönüşüm, hiç süslenmemek, az makyaj, saçlarda bolca beyaz, hayatı yavaş yavaş sindirmek...

Hepsi 30 yaşıma kadar yabancı olup 30 yaşımın bana getirdikleridir.

Hayat çok tuhaf! İnsan tuhaf. 

17 Temmuz 2013 Çarşamba

Kim Yaptı!

Yazı yazmanın sihrini yitireli çok oluyor...

İddia edildiği gibi bu bir "biriktirme" dönemiyse bu kadar dolum sonrasında patlayarak kallavi bir kült roman yazmayı falan bekliyorum! 1 yılı aştım, doğru düzgün, elle tutulur hiçbir kelimem yok! Artık acı çekiyorum. 



Yazamama halim o kadar absürd bir boyuta geldi ki yeni bir blog açıp orada sadece uğraştığım bir konu üzerine (örneğin şu sıra zayıflama derdi!) yazmayı bile düşündüğüm oldu, sonra bu kandırmacanın da beni mutlu edemeyeceğini anlıyorum. Çaresizliğimin boyutunu varın gelin siz düşünün! 

Ne yani ben mutsuz olmayınca yazamayacak mıyım? Böyle saçmalık mı olurmuş! Bu ne anlamsız bir yazma yeteneği/yeteneksizliğidir!  Benden kaçıp kurtulan kelimelerimin bir an önce yuvalarına dönmeleri için buradan çağrı yapıyorum!

Çabuk evinize dönün!







4 Haziran 2013 Salı

Diren Gezi! Diren Taksim! Diren Türkiye!



Demokratik haklarımı kullanırken ölüyorsam bu yerde artık demokrasiden söz edilemez. 

Demokrasi kazanılana dek direnişteyiz! 

Hiçbir iktidar ve güç, bir insanın yaşamından daha kıymetli ve eşsiz olamaz, olmamalıdır. 

DİREN GEZİ! DİREN TAKSİM! DİREN GÜNDOĞDU! 
DİREN TÜRKİYE!

"Bizdeki bu ağaç sevdası,
 zamanında astığınız fidanlar için..."


23 Nisan 2013 Salı

Nokta


"Yarım ile yarim arasında bir noktalık fark vardır." dediğinde, 
iki belirsiz nokta arasındaki sonsuz çizgi kadar daha sevdim O'nu!  


3 Nisan 2013 Çarşamba

Baba kokusu

Şimdiki evimin asansörü, çocukluğumda oturduğumuz apartmanın asansörünün aynısı. 
Bu yüzden ne zaman tek başıma asansörle eve çıksam, ailecek gittiğimiz yemeklerden sonra burnuma dolan baba kokusunu alırım.
 Rakı ile neşe karışımı, bana 4 kat boyunca sarılan ve eve geldiğimde yanağımı okşayan dünyanın en sevecen kokusu...